Σάββατο, 25 Μαΐου 2013

Μέσα μου, εχθρός.



Είναι από τον φόβο της ντροπής
που τα βράδια δεν κοιμάμαι.
Σκέφτομαι τα λάθη που έκαμα .
Πόσο αλαζόνας υπερόπτης  
ανόητος δειλός...

Η ιδέα για τον εαυτό μου 
έπεσε σαν κάστρο από τραπουλόχαρτα
και τα τραπουλόχαρτα...
φωνάζουν, ωρύονται  αριθμούν 
τους ανθρώπους που πλήγωσα.

Ο καθρέφτης μου έδειξε
-ο καλύτερος μου εχθρός-
τον χειρότερο μου εχθρό. 





Τρίτη, 21 Μαΐου 2013

Ο χρόνος δεν είναι γιατρός.

   Είναι κάτι τέτοιες ώρες που καθώς τα πράγματα πάνε καλύτερα νιώθω μια   μελαγχολία.Δεν μπορώ να την αντέξω. Έχω βρεθεί πολλές σε αυτή την κατάσταση παρόλα αυτά τα ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς γίνεται.Με βοηθάει όμως να σκεφτώ.Λίγο πριν αρχίσω να γράφω καθόμουν ξαπλωμένος και έβλεπα το ρολόι στον τοίχο.Οι δείκτες κάνουν αργές κινήσεις και ήχος τους είναι πολύ δυνατός.
   Ο χρόνος σκέφτομαι πρέπει να μην συμπαθεί τους ανθρώπους.Δεν είναι υπερβολή ,μέχρι να περάσει ένα λεπτό νόμιζα ότι πέρασε μια ώρα.Δεν ξέρω πως θα περάσει το βράδυ μιας και είναι αδύνατον να κοιμηθώ όχι μόνο επειδή νιώθω χάλια αλλά σκέφτομαι αυτό που έγινε προχθές.
   -Πρέπει να ήταν αργά περασμένες 12 και μια φίλη μου ζητάει να την πετάξω μέχρι το σπίτι.Σταματάμε λίγο και μου είπε κάτι και την άρπαξα και την φίλησα.Φιλιόμασταν για ώρα αλλά μου φάνηκαν δευτερόλεπτα.Είδατε που σας λέω ότι ο χρόνος είναι εχθρός μας.
  Δεν μας δίνει την ευκαιρία να ζήσουμε την στιγμές που είμαστε χαρούμενη.Αντίθετα οι δύο αυτές μέρες που σκέφτομαι αν αυτό ήταν της στιγμής ή και οι δύο θέλουμε κάτι πιο σοβαρό δεν περνάνε με τίποτα όμως.Εγώ για πρώτη φορά νιώθω πως δεν φοβάμαι να δεσμευτώ και θα της το πω και ότι βγει.
    Ο χρόνος λένε επίσης είναι και ο καλύτερος  γιατρός,μπορεί να γιάνει τις πληγές μας. Βλακείες κάθε φορά που κλείνω τα μάτια μου είναι όλα εκεί σαν ταινία.Τα λάθη μου,οι απογοητεύσεις ότι με πονάει.Ο χρόνος τα έκανε στην άκρη γιατί πολύ απλά περπάτησα μέσα σε αυτόν αλλά τίποτα δεν θεραπεύτηκε.Δεν πιστεύω επίσης ότι θα τα θεραπεύσει ποτέ. Εμείς έχουμε την ανάγκη να το πιστεύουμε.
    Η απλή απάντηση που θα μπορούσε να μου δώσει κάνεις είναι μα μετά από χρόνο η πληγές του γιατρεύτηκαν γιατί δεν αισθάνεται τίποτα για κάτι.Πόσες φορές είπαμε ψέμματα σε ανθρώπους που αγαπάμε όταν μας ρώταγαν αν είμαστε καλά;Θέλαμε να τους ηρεμήσουμε αλλά πιο πολύ θέλαμε να πούμε ψέμματα στον εαυτό μας και να τον πείσουμε ότι ξεχάσαμε.Αρνηθήκαμε ότι έγινε αυτό που μας πλήγωσε αν και το θυμόμαστε πολλές φορές ,το αρνιόμαστε.
   Δεν έχει γιατρευτεί εκεί είναι και όταν θα είσαι ευάλωτος και δεν θα μπορείς πια να λες ψέμματα στον εαυτό σου θα πονάει σε μια στιγμή για όλο τον καιρό που δεν πόνεσε.
   Ο χρόνος δεν είναι γιατρός η αποδοχή είναι όμως ένα βήμα προς το γιατρικό.Εγώ άρχισα να τα αποδέχομαι.

Υ.Γ Η Κατερίνα στο ποίημα είχε γράψει ότι η ανατολή όντως θα φέρει νέα αγάπη εγώ ένα πράγμα την ρωτάω τον καφέ το λέει;

Παρασκευή, 10 Μαΐου 2013

Θα φέρει η ανατολή

 Η πρώτη προσπάθεια για ομοιοκαταληξία και με σονέτο.Δεν ξέρω πως μου ήρθε αλλά ήθελα να το δοκιμάσω. Μου πήρε μια βδομάδα  και δεν νομίζω να τον δοκιμάσω πάλι σύντομα!Θαυμάζω αφάνταστα τον Μαβίλη που κατάφερνε και έγραφε τόσο τέλεια με αυτό τον δύσκολο τρόπο.


Θα φέρει η ανατολή

Οι κάμποι έχουν πλέον καλά ανθήσει,
συνάμα ο Μάης άγριος και γλυκός
γέμισε με ωραίες μυρωδιές ο κόσμος
βάφτηκε με αίμα που δεν στεγνώνει.

Κλεισμένος ζεις ,σαν φυλακισμένος,
η αλλαγή δεν θα έρθει από μόνη της
συ όμως φοβάσαι τον ήλιο να ανταμώσεις
εκεί έξω τριγυρνάει αληθινός ο πόνος.

Ήρθε η ώρα να σταματήσει ο θρήνος
η χαμένη πια αγάπη δεν θα γυρίσει
δες,ζωντάνεψε ο πληγωμένος κρίνος.

Πέρασε η ώρα και ο ήλιος έχει δύσει
θα έρθει νέα αγάπη με την ανατολή
θα φέρει ξανά την ιδέα, μια δίκαιη γη.



Άδεια Creative CommonsΑυτό το εργασία από τον Edmir Ndreu χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Μη εισαγόμενο .