Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2012

Ουτοπικός Μικρόκοσμος


Ουτοπία μια λέξη ,λίγο πολύ, γνωστή σε όλους μας, ίσως την έχουμε ακούσει  από φιλόσοφους, συγγραφείς ,ποιητές ακόμα και από πολιτικούς!Ουτοπία λοιπόν  σημαίνει μια τέλεια κοινωνία!



Την έχετε ονειρευτεί ποτέ;
Σας έχει περάσει ποτέ από το μυαλό πως θα ήταν να ζούσαμε σε μια ουτοπική κοινωνία;
Έχετε σκεφτεί αν είναι δυνατόν να υπάρξει μια τέτοια κοινωνία;
Η μήπως σας αφήνει παντελώς αδιάφορους;



Εγώ την σκέφτομαι πολλές φορές, θα ήταν ωραία να ζούσαμε σε ένα τέτοιο μέρος  και ως ονειροπόλος και ένας μικρός επαναστάτης κάθισα να την αναλύσω λίγο(με την ελπίδα πως υπάρχει ένας τρόπος να υλοποιηθεί )! Θεωρητικά αυτή η κοινωνία μπορεί να υπάρξει! Ίσως να μπορούσε να υπάρξει και πρακτικά- αν δεν απευθυνόταν σε κοινωνία ανθρώπων! 
Το πράγμα λοιπόν κολλάει σε εμάς τους ανθρώπους τους απλούς, εμάς τους κοινούς και πολλές φορές  στους ηγέτες που τυφλώνονται από την εξουσία!Δεν μπορούμε να εφαρμόσουμε ακόμα και τα πιο βασικά! 
Είναι σαν να την θεωρούμε κάτι που δεν μας αξίζει! 



Όλοι οι φιλόσοφοι που έγραψαν και μίλησαν για ουτοπίες απλά δεν είχαν σκεφτεί τους ανθρώπους! Δεν είχαν σκεφτεί τον εγωισμό  που έχουμε, το πόσο εύκολα μας τυφλώνει το χρήμα και η εξουσία! Δεν είχαν σκεφτεί ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων απλά πάει όπου και η μάζα!Δεν είχαν σκεφτεί τις προκαταλήψεις και της φοβίες που κουβαλάμε!
Και το πιο σημαντικό- κάτι που το έβλεπαν  και ξέχασαν να το λάβουν υπόψιν τους- : οι άνθρωποι πιο εύκολα μισούν από ότι αγαπάνε! 



Υπάρχει όμως τρόπος να πραγματωθεί η ουτοπία! Εάν αλλάξουμε τους εαυτούς μας - και εγώ μέσα δεν με βγάζω απέξω- εάν πάψουμε να μισούμε και αρχίσουμε να αγαπάμε, θα έχουμε κάνει το πρώτο βήμα ( είναι το πιο εύκολο από όσα ανάφερα)! 
Αλλά είναι αδύνατον!Κάθε μέρα τα παραπάνω γίνονται και πιο ισχυρά! 



Ο αριθμός όσων είναι πρόθυμοι να κάνουν μια προσπάθεια είναι μηδαμινός! 
Και ο αριθμός όσων θα είναι έτοιμοι για κάτι τέτοιο είναι ακόμα πιο μικρός!



Μην απογοητεύεστε και μην πάψετε να προσπαθείτε για να υπάρξει. Ακόμα και αν δεν υλοποιηθεί ποτέ, εσείς προσωπικά είμαι σίγουρος πως θα γνωρίσετε ένα ουτοπικό μικρόκοσμο μέσα σας! 



Γιατί δεν έχει σημασία αν τα τριαντάφυλλα στο τέλος του δάσους είναι μαραμένα! Με τα άλλα μικρότερα λουλούδια που μάζεψα στο δρόμο έκανα μια εξίσου όμορφη ανθοδέσμη! (Το αφήνω πάνω σας με ποια έννοια θα το εκλάβετε.












Σάββατο, 7 Ιουλίου 2012

Στεναχώρια

Το προηγούμενο Σάββατο γνώρισα μια κοπέλα 17 χρονών, από την Ρουμανία, είχε έρθει για τουρισμό στην Κω!Με δύο λόγια ήταν η γυναίκα που ονειρευόμουν πάντα! Θέλει να σπουδάσει γιατρική και ασχολείται με την πολιτική πιο πολύ από εμένα! Πέρασα υπέροχα μαζί της! Την ερωτεύτηκα πιο δυνατά, από την πρώτη φορά που είχα ερωτευτεί!
Σήμερα έφυγε :(
Γιατί να την ερωτευτώ αφού το ήξερα ότι θα φύγει;
Γιατί να θέλω τόσο να πονάω τον εαυτό μου;
Ναι ήταν ωραία όσα ήταν εδώ αλλά τώρα θα πονάω γιατί θα μου λείπει!








Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2012

Παραμύθι με λυπημένο τέλος


Κάποτε γνώρισα μια λίμνη
μάτια μου, μάτια μου
κάποτε γνώρισα μια λίμνη
που ‘θελε να ‘ναι θάλασσα

Και κάθε που χαράζει
την τρώει το μαράζι
και κάθε που χαράζει
την τρώει το μαράζι

Κάποτε αντάμωσα μια πέτρα
μάτια μου, αχ μάτια μου
κάποτε αντάμωσα μια πέτρα
που ‘θελε βράχος να γενεί

Και κάθε που χαράζει
την τρώει το μαράζι
και κάθε που χαράζει
την τρώει το μαράζι

Κάποτε αγάπησα μια κόρη
μάτια μου, μαύρα μάτια μου
που ρωτούσε κάθε αγόρι
πότε γυναίκα θα γενεί

Και κάθε που χαράζει
την τρώει το μαράζι
και κάθε που χαράζει
την τρώει το μαράζι

Έχουν περάσει χρόνοι δέκα
μάτια μου, αχ μάτια μου
η κόρη γίνηκε γυναίκα
μα εγώ απόμεινα παιδί

Και κάθε που χαράζει
με τρώει το μαράζι
και κάθε που χαράζει
με τρώει το μαράζι

Στίχοι: Μιλτιάδης Πασχαλίδης
Μουσική: Μιλτιάδης Πασχαλίδης
Πρώτη εκτέλεση: Μιλτιάδης Πασχαλίδης