Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2012

Ερνέστο 'Τσε' Γκγεβάρα

Σήμερα θα σας πάω πίσω στις 14 Ιουνίου του 1928!Την ημέρα  που γεννήθηκε ο μικρός Ερνέστο.Το μικρό αυτό αγόρι το οποίο θα άλλαζε με τον δικό του τρόπο τον κόσμο και εμένα!
Θα γινόταν ήρωας για πολλούς, μερικοί ακόμα τον είδαν σαν θεό και άλλοι όπως εγώ σαν επαναστάτη, αυτό που πραγματικά  ήταν.Δυστυχώς όμως πολύ τον είδαν και ως μέσο για να βγάλουν χρήματα!Έφτιαξαν μπλούζες τις οποίες παιδιά της ηλικίας μου τις φοράνε χωρίς να ξέρουν ποιος ήταν!

Σήμερα μπορείς να τον δεις παντού, δεν υπάρχει άνθρωπος που να ονειρεύεται την ελευθερία και να μην τον ξέρει.
Εγώ τον γνώρισα  μικρός από ένα βιβλίο που υπήρχε στο σπίτι (Ο πατέρας μου ήταν υψηλόβαθμο στέλεχος του ΚΚΑ (Κομμουνιστικό Κόμμα Αλβανίας) , και έτσι κυκλοφορούσαν γενικά αριστερά βιβλία,ακόμα υπάρχουν τα έχει ο θείος μου).
Το πρώτο πράγμα που θαύμασα ήταν η άρνηση να δεχτεί μια καρέκλα και να βολευτεί! Δεν κοίταξε μόνο τον εαυτό του αλλά ήθελε να προσφέρει στο λαό.Πολεμούσε χωρίς να έχει κέρδος,δεν έκανε περιουσία για να αφήσει στα παιδιά του, δεν απέκτησε μεγάλο και πολυτελές σπίτι, πολέμησε γιατί αυτό έλεγε η καρδιά του "Βοήθα τους ανθρώπους  να αρχίσουν να ονειρεύονται την επανάσταση, την ελευθερία" !
Όταν τον σκότωσαν, νόμιζαν ότι τον εμπόδισαν  και όμως τα κατάφερε  έκανε τους ανθρώπους να ονειρεύονται την επανάσταση.Ακόμα και αν το σώμα του έπαψε να λειτουργεί,δεν πέθανε, είναι ακόμα ζωντανός, δίπλα στον φοιτητή που διαδηλώνει, ναι σε κάθε διαδήλωση είναι εκεί, σε σημαίες, στα μυαλά των φοιτητών , στις καρδιές τους.
Ζει μέσα σε κάθε επαναστάτη που δίνει την ζωή του για ελευθερία!
Ζει μέσα μου! Μέσα στην καρδιά μου!
Ελπίζω και εγώ μια μέρα να γίνω γιατρός ,όχι για να κάνω πολλά λεφτά, αλλά για να βοηθήσω τον κόσμο, θέλω να πάω στους γιατρούς χωρίς σύνορα! Θέλω σαν τον Ερνέστο να πολεμήσω για την ελευθερία, τα δικαιώματα των ανθρώπων! Θέλω να του μοιάσω!
Το παρακάτω μικρό ποίημα το έγραψα για αυτόν ήταν το πρώτο ποίημα που έγραψα και σιγά σιγά άρχισα και τα άλλα !

"Σε γνώρισα σε ηλικία μικρή.
Σε έψαξα σε βιβλία.
Σε αναζήτησα μέσα από την θεωρία.
Ακόμα δεν σε βρήκα.
Μου έμεινε μόνο η πράξη,
και η ελπίδα."

Σήμερα λοιπόν έχει γενέθλια κλείνει τα 84.Τόσο λοιπόν θα ήταν αν ζούσε σήμερα, ένας γέρος που ακόμα και τα τελευταία του λεπτά θα πολεμούσε για την ελευθερία.Γιατί αυτό ήταν το μόνο που ήθελε! Ελευθερία


Δευτέρα, 11 Ιουνίου 2012

Δολοφονημένος Αυτόχειρας

Πριν κάτι μέρες διάβασα για την αυτοκτονία ενός άντρα. (δεν έχει σημασία ποιος και που δεν έχω σκοπό να ενημερώσω, αυτό το κάνουν η εφημερίδες). Όταν διάβαζα το άρθρο λοιπόν έγραψα ένα ποίημα (πάνω στον θάνατο ενός ανθρώπου, δεν ξέρω πως πρέπει να νιώθω, πάντως όχι υπερήφανος ).Με βασάνιζε το είχα πεταμένο και σκεφτόμουν να το σκίσω η όχι! δεν το είχα τελειώσει! Σήμερα πήρα το θάρρος και το τελείωσα!
Για όλους όσους αυτοκτόνησα γιατί αυτή η κοινωνία και οι άνθρωποι μέσα σε αυτήν τους οδήγησαν εκεί!
Η ψυχή σας να αναπαύετε εν ειρήνη!

Δολοφονημένος Αυτόχειρας

Το αίμα του,
έτρεχε ποτάμι
πάνω στην βρόμικο άσφαλτο.
Το σώμα του,
ακίνητο και τσακισμένο
στη μέση του δρόμου.

Κανέναν δεν τον ένοιαζε,
τον περιφρονούσαν.

“Ας μην πηδούσε”

Κανείς δεν ήξερε
πως του πήραν την χαρά ,
του σκότωσαν την ελπίδα ,
τον έριξαν μόνο
στους άγριους δρόμους
της απελπισίας,

Του έκλεψαν τους κόπους
μιας ολόκληρης ζωής,  
και σε μια ώρα σιωπής
αναγκάστηκε να πέσει από την σκεπή.

Όλοι λέτε αυτοκτόνησε
καιρός να ψάξετε
ποιος τον
δολοφόνησε!!




Άδεια Creative CommonsΑυτό το εργασία από τον Edmir Ndreu χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Μη εισαγόμενο .

Σάββατο, 2 Ιουνίου 2012

Πάλι πίσω οι μνήμες!

Τι χάλια μέρα σήμερα κάθομαι και την σκέφτομαι και νόμιζα πως την ξέχασα αλλά μάλλον δεν το κατάφερα απλά την έβαλα στην άκρη και προσπαθούσα με ότι δικαιολογία μπορούσα να σκεφτώ, να την κρατήσω εκεί ,στα αζήτητα! Οι δικαιολογίες τελειώνουν κάποια στιγμή, σε όλους, και ερχόμαστε αντιμέτωποι με αυτό που δικαιολογούσαμε!Τελείωσαν και σε εμένα!
Έφτασε η ώρα να απολογηθώ γιατί δεν μπόρεσα να την ξεχάσω! Δεν ξέρω, ίσως γιατί ήταν ο πρώτος μου έρωτας; Να πω η αλήθεια είναι ότι απλά δεν μπορώ δεν είμαι τόσο δυνατός, δεν ξέρω πως να την ξεχάσω!
Δεν το ξέρει νομίζει ότι προχώρησα παρακάτω! Είμαι και καλός στο θέατρο τρομάρα μου! Όποτε την βλέπω (γίνεται συχνά εφόσον πάμε στο ίδιο σχολείο) είμαι άνετος, χαμογελάω και δεν την κοιτάω μέχρι να δω ότι δεν με  προσέχει τότε απλά την χαζεύω!!
Τέλος πάντων ίσως να την ξεχάσω κάποια μέρα αν και  μάλλον θα την θυμάμαι για πάντα!!

έτσι γιατί δεν μπορώ να ακούω καψουροτράγουδα την βγάζω με αυτά τα φοβερά κομμάτια που βρήκα κατά τύχη καθώς έψαχνα για την αμερικάνικη σειρά sons of anarchy!