Κυριακή, 7 Ιουλίου 2013

Μαμά Μπαμπά ελπίζω!

Το καλοκαίρι περνάει ξέγνοιαστα,ασχολούμαι σχεδόν αποκλειστικά με το διάβασμα (ναι ξεκίνησα τα φροντιστήρια).Αδυνατώ όμως όσο και να θέλω να αγνοήσω  την σκληρή  παγκόσμια επικαιρότητα. Από το Περού και την Βραζιλία μέχρι την Τουρκία και την Αίγυπτο( αν και στην τελευταία έχουμε έτοιμο εμφύλιο και όχι διαδηλώσεις). Τελευταία στάση όπως πάντα η Ελλάδα.
Η αγαπημένη μας γλυκιά Ελλάδα.
Μήπως να την πω η Νέα Ελλάδα του Σαμαρά. Μα όχι αυτή δεν θα με χωρούσε άρα δεν έχει φτιαχτεί ακόμα.Αυτή θα με αντιμετώπιζε πιο σκληρά από την σημερινή.
Μήπως να την πω η Ελλάδα της τυφλής( πια τυφλής μάλλον της έχουν βγάλει τα μάτια και φοράει γυαλιά ηλίου για να μην το προσέξουμε) δικαιοσύνης.!!Ελευθερία στον Κώστα Σάκκα εδώ και τώρα!!
Μήπως να την πω η Ελλάδα  της εξέλιξης ,κάτι σαν την θεωρία του Δαρβίνου.Το Δεκέμβρη του 2008 ένας αστυνομικός σκότωσε τον Αλέξη ( ναι κάποιοι δεν τον ξεχάσαμε ακόμα) και το καλοκαίρι του 2013 ολόκληρη η δικαιοσύνη σκοτώνει τον Σάκκα. Το επόμενο θα είναι να μας πάρει το κράτος όλους σβάρνα.
Το βρήκα είναι η Ελλάδα που ο Γιάννης Αντετοκούμπο θεωρείτε ένα πίθηκος με μια γαλανόλευκη στα χέρια του.
Είναι η Ελλάδα με 27% ανεργία και παρόλα αυτό θυμάσαι την αλληλεγγύη μόνο όταν απειλείτε ο κώλος σας. Θάνατος στους βολεμένους που ξέχασαν να ονειρεύονται.

Ναι η Ελλάδα είναι όλα τα παραπάνω και πιο πολλά. Και εμένα τι με νοιάζει.Εγώ την λέω η Ελλάδα που ελπίζει .

ΥΓ. Πείτε μου δεν είναι γαμάτο!


Τετάρτη, 19 Ιουνίου 2013

Αλληλεγγύη παντού.

Σαν ξεχάσουμε την εθνική μας υπερηφάνεια
βγάλουμε την στολή του έθνους
και φορέσουμε του ανθρώπου .
Σαν γνωρίσουμε από κοντά  την ανθρωπιά.

Σαν καταργήσουμε σύνορα και στρατούς .
Σαν συγχωρέσουμε τα λάθη στους λαούς,
-άλλωστε μονάχα τα φορτώθηκαν-.
Σαν δούμε με μια ματιά όλων τους πόνους.

Σαν γίνουν.... δεν θα γίνουν.

Σάββατο, 25 Μαΐου 2013

Μέσα μου, εχθρός.



Είναι από τον φόβο της ντροπής
που τα βράδια δεν κοιμάμαι.
Σκέφτομαι τα λάθη που έκαμα .
Πόσο αλαζόνας υπερόπτης  
ανόητος δειλός...

Η ιδέα για τον εαυτό μου 
έπεσε σαν κάστρο από τραπουλόχαρτα
και τα τραπουλόχαρτα...
φωνάζουν, ωρύονται  αριθμούν 
τους ανθρώπους που πλήγωσα.

Ο καθρέφτης μου έδειξε
-ο καλύτερος μου εχθρός-
τον χειρότερο μου εχθρό. 





Τρίτη, 21 Μαΐου 2013

Ο χρόνος δεν είναι γιατρός.

   Είναι κάτι τέτοιες ώρες που καθώς τα πράγματα πάνε καλύτερα νιώθω μια   μελαγχολία.Δεν μπορώ να την αντέξω. Έχω βρεθεί πολλές σε αυτή την κατάσταση παρόλα αυτά τα ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς γίνεται.Με βοηθάει όμως να σκεφτώ.Λίγο πριν αρχίσω να γράφω καθόμουν ξαπλωμένος και έβλεπα το ρολόι στον τοίχο.Οι δείκτες κάνουν αργές κινήσεις και ήχος τους είναι πολύ δυνατός.
   Ο χρόνος σκέφτομαι πρέπει να μην συμπαθεί τους ανθρώπους.Δεν είναι υπερβολή ,μέχρι να περάσει ένα λεπτό νόμιζα ότι πέρασε μια ώρα.Δεν ξέρω πως θα περάσει το βράδυ μιας και είναι αδύνατον να κοιμηθώ όχι μόνο επειδή νιώθω χάλια αλλά σκέφτομαι αυτό που έγινε προχθές.
   -Πρέπει να ήταν αργά περασμένες 12 και μια φίλη μου ζητάει να την πετάξω μέχρι το σπίτι.Σταματάμε λίγο και μου είπε κάτι και την άρπαξα και την φίλησα.Φιλιόμασταν για ώρα αλλά μου φάνηκαν δευτερόλεπτα.Είδατε που σας λέω ότι ο χρόνος είναι εχθρός μας.
  Δεν μας δίνει την ευκαιρία να ζήσουμε την στιγμές που είμαστε χαρούμενη.Αντίθετα οι δύο αυτές μέρες που σκέφτομαι αν αυτό ήταν της στιγμής ή και οι δύο θέλουμε κάτι πιο σοβαρό δεν περνάνε με τίποτα όμως.Εγώ για πρώτη φορά νιώθω πως δεν φοβάμαι να δεσμευτώ και θα της το πω και ότι βγει.
    Ο χρόνος λένε επίσης είναι και ο καλύτερος  γιατρός,μπορεί να γιάνει τις πληγές μας. Βλακείες κάθε φορά που κλείνω τα μάτια μου είναι όλα εκεί σαν ταινία.Τα λάθη μου,οι απογοητεύσεις ότι με πονάει.Ο χρόνος τα έκανε στην άκρη γιατί πολύ απλά περπάτησα μέσα σε αυτόν αλλά τίποτα δεν θεραπεύτηκε.Δεν πιστεύω επίσης ότι θα τα θεραπεύσει ποτέ. Εμείς έχουμε την ανάγκη να το πιστεύουμε.
    Η απλή απάντηση που θα μπορούσε να μου δώσει κάνεις είναι μα μετά από χρόνο η πληγές του γιατρεύτηκαν γιατί δεν αισθάνεται τίποτα για κάτι.Πόσες φορές είπαμε ψέμματα σε ανθρώπους που αγαπάμε όταν μας ρώταγαν αν είμαστε καλά;Θέλαμε να τους ηρεμήσουμε αλλά πιο πολύ θέλαμε να πούμε ψέμματα στον εαυτό μας και να τον πείσουμε ότι ξεχάσαμε.Αρνηθήκαμε ότι έγινε αυτό που μας πλήγωσε αν και το θυμόμαστε πολλές φορές ,το αρνιόμαστε.
   Δεν έχει γιατρευτεί εκεί είναι και όταν θα είσαι ευάλωτος και δεν θα μπορείς πια να λες ψέμματα στον εαυτό σου θα πονάει σε μια στιγμή για όλο τον καιρό που δεν πόνεσε.
   Ο χρόνος δεν είναι γιατρός η αποδοχή είναι όμως ένα βήμα προς το γιατρικό.Εγώ άρχισα να τα αποδέχομαι.

Υ.Γ Η Κατερίνα στο ποίημα είχε γράψει ότι η ανατολή όντως θα φέρει νέα αγάπη εγώ ένα πράγμα την ρωτάω τον καφέ το λέει;

Παρασκευή, 10 Μαΐου 2013

Θα φέρει η ανατολή

 Η πρώτη προσπάθεια για ομοιοκαταληξία και με σονέτο.Δεν ξέρω πως μου ήρθε αλλά ήθελα να το δοκιμάσω. Μου πήρε μια βδομάδα  και δεν νομίζω να τον δοκιμάσω πάλι σύντομα!Θαυμάζω αφάνταστα τον Μαβίλη που κατάφερνε και έγραφε τόσο τέλεια με αυτό τον δύσκολο τρόπο.


Θα φέρει η ανατολή

Οι κάμποι έχουν πλέον καλά ανθήσει,
συνάμα ο Μάης άγριος και γλυκός
γέμισε με ωραίες μυρωδιές ο κόσμος
βάφτηκε με αίμα που δεν στεγνώνει.

Κλεισμένος ζεις ,σαν φυλακισμένος,
η αλλαγή δεν θα έρθει από μόνη της
συ όμως φοβάσαι τον ήλιο να ανταμώσεις
εκεί έξω τριγυρνάει αληθινός ο πόνος.

Ήρθε η ώρα να σταματήσει ο θρήνος
η χαμένη πια αγάπη δεν θα γυρίσει
δες,ζωντάνεψε ο πληγωμένος κρίνος.

Πέρασε η ώρα και ο ήλιος έχει δύσει
θα έρθει νέα αγάπη με την ανατολή
θα φέρει ξανά την ιδέα, μια δίκαιη γη.



Άδεια Creative CommonsΑυτό το εργασία από τον Edmir Ndreu χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Μη εισαγόμενο .

Κυριακή, 31 Μαρτίου 2013

Ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸ γαρύφαλο



Ἔχω πάνω στὸ τραπέζι μου
τὴ φωτογραφία τοῦ ἀνθρώπου
μὲ τ᾿ ἄσπρο γαρούφαλο
ποὺ τὸν τουφέκισαν
στὸ μισοσκόταδο
πρὶν τὴν αὐγὴ
κάτω ἀπ᾿ τὸ φῶς τῶν προβολέων.
Στὸ δεξί του χέρι
κρατᾶ ἕνα γαρούφαλο
πού ῾ναι σὰ μιὰ φούχτα φῶς
ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ θάλασσα
τὰ μάτια του τὰ τολμηρὰ
τὰ παιδικὰ
κοιτάζουν ἄδολα
κάτω ἀπ᾿ τὰ βαριὰ μαῦρα τους φρύδια
ἔτσι ἄδολα
ὅπως ἀνεβαίνει τὸ τραγούδι
σὰ δίνουν τὸν ὅρκο τους
οἱ κομμουνιστές.
Τὰ δόντια του εἶναι κάτασπρα
ὁ Μπελογιάννης γελᾶ
καὶ τὸ γαρούφαλο στὸ χέρι του
εἶναι σὰν τὸ λόγο πού ῾πε στοὺς ἀνθρώπους
τὴ μέρα τῆς λεβεντιᾶς
τὴ μέρα τῆς ντροπῆς.
Αὐτὴ ἡ φωτογραφία
βγῆκε στο δικαστήριο
ὕστερ᾿ ἀπ᾿ τὴ θανατικὴ καταδίκη.
Ἀπρίλης 1952

Ναζὶμ Χικμέτ


Πέμπτη, 21 Μαρτίου 2013

Μέρα Μαγευτική

Σήμερα λοιπόν όπως γνωρίζεται είναι παγκόσμια μέρα κατά του Ρατσισμού και συγχρόνως παγκόσμια ημέρα Ποίησης.Για το γεγονός αυτό στα σχολεία του νησιού μου με πρωτοβουλία που πήρε το Γυμνάσιο Ζηπαρίου  έτρεχε διαγωνισμός με θέμα Ξενοφοβία και Ρατσισμός.Σήμερα έγινε η απονομή των βραβείων και με κατάφερα να αποσπάσω το πρώτο βραβείο.Η χαρά μου είναι  απερίγραπτη.Ακόμα δεν το έχω πιστέψει καλά.
Δίνω τα θερμά μου συγχαρητήρια  σε όλους τους συμμετέχοντες. Ήταν μεγάλη μου τιμή που "ανταγωνίστηκα"  τόσο υπέροχους δημιουργούς με τα αξιοθαύμαστα και συγκινητικά ποιήματά τους.
Όπως φαίνεται το ποίημα μου άρεσε στην κριτική επιτροπή πράγμα  όπως είπα με κάνει πολύ χαρούμενο.Επειδή όμως θεωρώ πως ο διαγωνισμός αυτός δεν έχει τελειώσει γιατί ελπίζω να αρέσει και σε εσάς.Σας το παρουσιάζω!

Άνθρωποι και αγκάθια για έναν ξένο.

Φοβάμαι τα αγκάθια που συναντώ
στους δρόμους, τρυπώνουν στις γυμνές
μου πατούσες και δεν μπορώ να περπατήσω.
Σκίζουν τα χτυπημένα μου χέρια
και δεν μπορώ να δουλέψω στο χωράφι,
και δεν με δέχονται στην οικοδομή.
Και όμως τώρα ,γύρω μου ο φόβος μου,
άνθρωποι έτοιμοι να ξεσκίσουν την σάρκα μου.

Ο ξένος εδώ είναι κλέφτης και εχθρός
και ας δουλεύει για ένα κομμάτι ψωμί.
Η ξένη γη και τα αγκάθια της δεν τον αφήνουν
να στεριώσει. Και κάθε που βρίσκει
μια νέα ζωή και αρχίζει να χτίζει,
του θυμίζουν πως αυτή η ζωή δεν του αξίζει.
Του θυμίζουν πως στα χωριά τον φοβούνται,
του θυμίζουν πως στις πόλεις τον κυνηγούν.

Και όμως τώρα γύρω μου ο φόβος μου,
άνθρωποι έτοιμοι να ξεσκίσουν την σάρκα μου.
Δεν θα τρέξω δεν έχω πλέον το κουράγιο.
Ελπίζω μονάχα εκεί που θα πάω να μην παραμείνω ξένος.

Μια κοπέλα πλησιάζει, ξαπλώνει δίπλα μου.
Τα μάτια της φοβισμένα , είχαν δει
το χώμα να ματώνει απ' το αίμα μου.
Τα χείλη της τρέμουν ,δάκρυα κυλάνε
στα μάγουλα της και καίνε της πληγές μου.
Θέλει να με βοηθήσει μα δεν μπορεί
είναι μόνη της, οι νέοι δεν την ακούνε
οι γέροι την παίρνουν για τρελή.

Και όμως τώρα γύρω μου ο φόβος μου,
άνθρωποι έτοιμοι να ξεσκίσουν την σάρκα μου.
Και τι με νοιάζει και γιατί να φύγω;
Εγώ βρήκα τον παράδεισο εδώ ξαπλωμένος
με μια γλυκιά ψυχή να με νοιάζεται τα μάτια κλείνω.

  

Άδεια Creative CommonsΑυτό το εργασία από τον Edmir Ndreu χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Μη εισαγόμενο .

Παρασκευή, 21 Δεκεμβρίου 2012

Κάποιοι έζησαν όπως εσύ ονειρευόσουν.



Απ' ντομπροσύνη , τα μάτια σου
να λάμπουν έπρεπε,
είναι σαν ψεύτικα όμως
βλέπεις τον πόνο των ανθρώπων,
κείνων που προδόθηκαν
από τα χέρια σου.

Ψάχνεις ανθρώπους αληθινούς
σε φτωχογειτονιές και εργατικές συνοικίες
μοναχά να τους ακούσεις να διηγούνται ,
πώς έζησαν αληθινά κ' ελεύθερα
σαν ζωντανοί Ζορμπάδες,
που ξεπηδούν απ' τις σελίδες
κείνου του βιβλίου
Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά" .

Μιλάνε στην καρδιά σου
κείνα τα λόγια τους
τρυπάει την ψυχή σου
κείνη βαθιά πονεμένη
-και όμως ευτυχισμένη-
ματιά.

Θέλει καρδιά γεμάτη αγάπη,
θάρρος να χαθείς για μια ιδέα
και για τα μάτια μιας γυναίκας,
και άμα τα έχεις τούτα
κ' άμα γύρω απ αυτά χτίσεις
μέρα με τη μέρα,
η ζωή θα σε διδάξει,
προλαβαίνει ακόμα να σε διδάξει.

Άδεια Creative CommonsΑυτό το εργασία από τον Edmir Ndreu χορηγείται με άδεια Creative Commons Αναφορά Δημιουργού-Μη Εμπορική Χρήση-Όχι Παράγωγα Έργα 3.0 Μη εισαγόμενο .

Παρασκευή, 9 Νοεμβρίου 2012

Το όνειρο είναι φλόγα




Με ένα όνειρο
σε ένα διάδρομο σκοτεινό.
Με ένα κερί
στα χέρια να λιώνει λίγο λίγο.
Προχωράς κ' η φλόγα τρεμοπαίζει,
τρεμοπαίζει και μέσα σου η ελπίδα.

Άνοιξαν πόρτες
επιτυχία, πλούτος ,όχι λευτεριά .
Δεν μπήκες σε καμιά
Τους διαδρόμους επέλεξες
με την φλόγα να φωτίσεις.

Σε μάθανε την επανάσταση
να την ψάχνεις μέσα απ' τα συντρίμμια.
Η άβυσσος δεν σε φοβίζει,
τον πόνο δεν τον λογιάζεις,
τον θάνατο τον νίκησες,
την φλόγα μόνο, μην σε την πάρουν τρέμεις.

Έχεις ένα όνειρο και η φλόγα,
να αντέξει μπορεί μύριες φουρτούνες.


























Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2012

Δεν σε πλησιάζω γιατί σε αγαπάω.


Ότι κίνηση έκανα
-όταν αγαπούσα-
ήταν πάντα πιο μπροστά
από την σκέψη μου.
Γιαυτό πληγώθηκα
Γιαυτό πλήγωσα.
Γιαυτό με μισώ
Μαζί σου θα είμαι επιπόλαιος
-πάντα ήμουν άλλωστε,δεν άλλαξα-.
Θα πιστέψεις πως παίζω μαζί σου
πως δεν σε νοιάζομαι,μα απλά αδιαφορώ.
Ξέρω πως, άμα σε πλησιάσω ,
σύντομα δάκρυα πόνου
τα μαγουλά σου θα τα βρέξουν.
Φοβάμαι πως θα σε πονάω
-με κάθε μου αναπνοή δίπλα σου -
Φοβάμαι πως εγώ θα προκαλέσω τα δάκρυά σου.
Άμα σε πλησιάσω θα με μισήσεις.
Θα περνάνε τότε σαν αστραπές
οι σκέψεις να πέσω να σκοτωθώ.
Φοβάμαι πως θα σκοτωθώ.